Column Een fijne kerst

De familie Van Schrauwen was een zeer welgestelde, voorname familie.
Vader Victor-Alphonse was een belezen man en reeds de vierde telg van de familie die aan het hoofd stond van Van Schrauwen International Soap & Bathing Industries.
In den beginne was bed-overgrootvader Ernest-Roger begonnen met het maken van Marseillezeepjes en dat sloeg destijds in als een bom.

Victor-Alphonse staat vandaag de dag aan het hoofd van een multinational met meer dan 180 werknemers in de streek en productie-eenheden in China en het Midden-Oosten. Van Schrauwen had zich op de volledige hygiëne - en maquillageïndustrie gestort en dat had geen slechte zet gebleken.

Nu lag de hele mallemolen even stil. Het was kerst en kerstavond was een van de weinige avonden in het jaar dat Victor-Alphonse niet werkte en zich onder de familieleden begaf.

Zijn vrouw Carmella was een zuiderse schone met het karakter van een gifslang. Ze had ravenzwart haar, een lichaam dat eerder bij een achttienjarige paste dan bij haar leeftijd en haar buitenmaatse boezem bracht menig man het hoofd op hol. "7.500 euro..." bedacht Victor-Alphonse zich. Dat was het bedrag dat hij had mogen ophoesten voor de nieuwe tieten van de dame des huizes.

Hij rechtte zich even in de gerieflijke Chesterfieldzetel en genoot van het knetterende haardvuur. Zijn vrouw schikte de pakjes nog even onder de gigantische kerstboom. Maar liefst drieënhalve meter hoog was het ding en hij was overladen met slingers, valse sneeuw, kerstballen, kerststerren, sneeuwpopjes, engelenhaar en nog meer van dat fraais.

Zijn dochter zat met een lang gezicht in de zetel tegenover hem. Persoonlijk vond hij dat haar opvoeding meer dan mislukt was. Het was in feite een hebberige trut die mogelijk een nog valser karakter dan haar moeder had. Hij had amper gevoelens voor haar. Hij haatte haar niet, hij hield niet van haar, het was eerder zoals een stuk meubilair. Ze was altijd aanwezig in huis, maar hij besteedde geen aandacht aan haar. Dat was vroeger wel anders geweest, maar toen ze in haar puberteit in een hebberige heks veranderde, ebde zijn liefde voor haar stilletjes weg.

Naast zijn dochter zat z'n zoontje. Een nakomertje. Het was een erg schrander en aangenaam kereltje, wiens levenslust als sterretjes in z'n ogen fonkelde.
Het was Victor's oogappel. De kleine was werkelijk altijd goedgehumeurd, haalde hoge scores op school en was een kei in voetbal.
De zes-jarige droogde makkelijk spelertjes af die een jaar of twee, drie ouder waren. Victor-Alphonse was trots op de kleine Henri.

Aan de grote, hoge voordeur werd geklopt. Er stond een jongen voor de deur. De dochter des huizes opende de poort en slaakte een gilletje.
Carmella snelde naar de voordeur. De grote Ierse wolfshond die voor het haardvuur lag te slapen, tilde z'n kop even op, maar toen hij merkte dat er niets aan de hand was, sliep hij alweer verder.

Victor-Alphonse hoorde Carmella zenuwachtig praten. Het leek wel of ze de bezoeker liever rijk dan kwijt was. Hij besloot even een kijkje te nemen.
Toen Victor-Alphonse de deur naderde, viel het gesprek stil. Op de bevroren dorpel stond een jongetje van een jaar of zeven. Hij droeg een grijze, wollen jas waar gaten in zaten. Z'n schoenen waren nauwelijks nog schoenen te noemen en z'n verfomfaaide broek flapperde maar wat om z'n knieën.

Een lange bles die vanonder z'n muts kwam, verborg z'n ogen. Carmella vertelde Victor met een lange neus dat de kleine kou had en om eten had durven bedelen.
Z'n dochter bekeek het stumpertje alsof het een vuilzak vol stinkende pampers betrof. "Hoe heet je, jongen?" vroeg Victor.
"Mijn naam is Matthias, meneer" antwoordde de kleine man beleefd.

"Zo, Matthias", zei Victor "bij deze ben je welkom om bij ons te komen eten vanavond." Het kleine zwervertje maakte een sprongetje van plezier en floot op z'n vingers. "Dit is mijn hond Max!" zei Matthias. Een grappig Jack Russeltje kwam aangetrippeld. Carmella keek haar man woedend aan. Haar ogen bliksemden vuur.
Victor trok zijn schouders op. Hij zou haar wel een Botox-kuurtje cadeau doen of haar lippen laten opspuiten, bedacht hij, dan was ze dit in no-time weer vergeten. De oppervlakkige geit.

Henri en Matthias konden het uitstekend met elkaar vinden en Matthias kreeg een vers gewassen broek, hemd en trui van Henri aangemeten. Gelukkig was Henri groot voor z'n leeftijd, zodat alles bleek te passen voor de wat oudere Matthias. De avond vorderde en Matthias maakte kennis met alle gasten die uitgenodigd waren voor het kerstdiner. Iedereen vond het geweldig dat Victor-Alphonse zo genereus was geweest om een kleine zwerver een fijne kerst te bezorgen en ze bedankten en loofden hem dan ook uitvoerig. Carmella merkte algauw hoe populair haar man zich daarmee maakte, dus ook zij veinsde interesse in de kleine jongen en drukte het dappere mannetje met z'n neus diep tussen haar twee meloenen. Victor vond de hele vertoning zo hypocriet als de pest.

Even later, tussen het dessert en het hoofdgerecht, brak het moment-sûprème van de avond aan. De pakjes!
Er werden broodroosters, flessen champagne, fotokaders, dassen,...uitgepakt en van hun cadeaupapier gestroopt.. De traditionele, clichématige cadeau's zeg maar. Er werd gekust en bedankt, handen werden geschud, schouderklopjes werden uitgedeeld.

Victor-Alphonse had besloten een klein zogenaamd "fopcadeautje" dat voor z'n dochter was, aan Matthias te geven. Het betrof een Kadoosje van de Nationale Loterij. Z'n dochter stemde in, tenslotte won je met die prullen toch nooit wat.

Matthias bedankte Victor, kreeg een gespeeld vriendschappelijke kneep in de wang van Carmella, opende het pakje en krabde het zilveren laagje weg.
Hij keek naar het krasbiljet alsof hij gehypnotiseerd was. "Wat staat er?" vroeg Victor?
"Iets met allemaal cijfertjes..." antwoordde Matthias "maar ik kan het niet lezen, want ik kan maar tot tien tellen."

Victor nam het krasbiljet en zei: "Zo jongen, jij hebt net een miljoen euro gewonnen."
"Hoeraaaaaaaaaaaaaaaa!!!" schreeuwde de kleine Matthias! "Ik ben rijk!"

"Wááááááááááááááááát???" schreeuwde Victor's dochter. Het leek alsof ze door een horzel gestoken was. "DAT IS VERDOMME MIJN GELD!!!"
De kleine, fijne adertjes in haar oogwit sprongen kapot, zo woedend was ze. "GEEF DAT HIER, ZWERVER!!!"
Het aanwezige gezelschap verstomde bij het bekijken van dit tafereel.

Ze sprong over tafel en greep Matthiasje bij z'n keel. Ze sloeg het arme kind met haar vuist recht op z'n mond. Het bloed spatte op het hagelwitte tafellaken.
Kleine Henri keek geschokt toe, nam een zilveren vork van tafel en plantte het diep in zijn zus haar schouder. Ze brulde het uit van de pijn.
Een van de vrouwelijke gasten probeerde Victor's dochter van de kleine Matthias te trekken. Algauw ontaarde het hele kerstfeest in een vechtpartij.
Stoelen vlogen door de riante villa, de antieke tafel kieperde om en alle delicatessen kwakten op de zorgvuldig geboende parketvloer.

Mannen gingen met elkaar op de vuist, dure hemden werden uit elkaar gereten, blazers werden kapot getrokken, neuzen werden gebroken, tanden werden uitgeklopt.
Victor stond erbij en keek er vebrouwereerd naar.

Nog nooit had hij zich kwaad gemaakt. Nog nooit in zijn hele leven had hij gebruld, zelfs niet tegen zijn vervelende vrouw.
In die 54 jaar dat hij op deze aardkloot vertoefde, had hij nog nooit zijn stem hoeven te verheffen.

"OPHOUDEN" brulde hij. Hij ontstak in woede. Zijn stem donderde door de eetkamer en had het effect van koplampen op een konijn. Iedereen verstarde.
"STELLETJE VERWENDE KLOOTZAKKEN!!!", "STELLETJE ONDANKBARE AASGIEREN!!!"
"Ik ben het beu met jullie! Kotsbeu! IK WALG VAN JULLIE!!!"
De hypocrisie maakte Victor gek, hij moest er haast van braken.

De gasten keken beteuterd naar hun schoenen en probeerden zichzelf in de mate van het mogelijke te fatsoenneren.
Carmella huilde terwijl Victor's dochter op de grond lag te kermen. Ze hield haar hand om de vork die een centimeter of zes in haar vlees priemde.

Victor nam een besluit. Hij trapte het af. Hij was dit kotsbeu. Hij griste het loterijbiljet uit Matthias z'n hand, nam de kleine zwerver op z'n arm, nam ook Henri op z'n arm en stapte wijdbeens naar de voordeur. Niemand durfde een vin te verroeren. De twee keken het gezelschap brutaal aan, zo hoog gezeten op de pater familias' z'n armen. De voordeur knalde loeihard dicht en de gasten hoorden hoe de zware Bentley Continental met scheurende banden van de oprit reed.

"Weg met Carmella, weg met dat serpent van een dochter!" Hij duwde gaspedaal helemaal in en de zware wagen zoefde over de wegen. Henri en Matthias joelden van opwinding. Victor reed voorbij een grote nachtwinkel die geopend was. Je kon er loterijbiljetten inruilen.
Hij stopte en zei tegen de twee jongens op de achterbank: " Zo jongens, vanaf nu doen we enkel nog wat we willen en gaan we van het leven genieten! Wat denken jullie daarvan?" Het voorstel werd op luid applaus onthaald. Max blafte goedkeurend.

Dit beloofde de fijnste kerst ooit te worden...